İngiltere'nin Dorset bölgesinde yer alan Tyneham Köyü, zamanın adeta durduğu yerlerden biri olarak dikkat çekiyor. Bir dönem canlı bir yerleşim olan köy, İkinci Dünya Savaşı sırasında alınan kararla tamamen boşaltıldı ve aradan geçen 82 yıla rağmen eski sakinlerine bir daha kapılarını açmadı.
KÖYE GİDENLER ADETA SAVAŞI YAŞIYOR
Jurassic Coast olarak bilinen etkileyici sahil şeridi boyunca uzanan Tyneham, bugün ziyaret edenlere savaşın siviller üzerindeki etkisini gözler önüne seren sessiz bir tanık gibi duruyor. 1943 yılı, köy halkı için geri dönüşü olmayan bir kırılma noktası oldu. İngiliz ordusu, bölgeyi askeri eğitim alanı olarak kullanmak üzere köye el koydu.
The Mirror'ın haberine göre köyde kuşaklar boyunca yaşamış ailelere, evlerini terk etmeleri için yalnızca bir ay süre tanındı. Tyneham ve çevresi, Lulworth atış poligonuna yakınlığı nedeniyle Müttefik askerlerin eğitim merkezi haline getirildi. Köylüler, savaş bittikten sonra geri dönebileceklerine inanarak evlerinden ayrıldı.
"BİR GÜN GERİ DÖNECEĞİZ" DEDİLER AMA...
Bu umut, köy kilisesinin girişine asılan notta da açıkça görülüyordu. Notta şu ifadeler yer aldı:
"Lütfen kiliseye ve evlere özen gösterin. Birçoğumuzun nesiller boyunca yaşadığı evlerimizi, özgürlük için verilen savaşta katkı sağlamak amacıyla bıraktık. Bir gün geri döneceğiz."
Umdukları bu dönüş hiçbir zaman gerçekleşmedi. Savaş sona ermesine rağmen Tyneham ve çevresindeki topraklar askeri eğitim alanı olarak kullanılmaya devam etti.
KÖYÜN SON SAKİNİ BU YIL VEFAT ETTİ
Bugün Tyneham, yılda belirli dönemlerde ziyarete açılan, "düşündürücü ve etkileyici" bir turistik nokta olarak tanımlanıyor. Ziyaretçiler, terk edilmiş evler, kilise ve okul binası arasında dolaşarak köyün yarım kalan hayatına tanıklık ediyor. Bir ziyaretçi yorumunda köy, "Hüzünlü ama insanı tekrar tekrar gelmeye çağıran atmosferik bir yer" sözleriyle anlatılıyor.
Köyün son sakini Peter Wellman ise bu yıl nisan ayında, 100 yaşında hayatını kaybetti. Wellman, doğup büyüdüğü Tyneham'a geçen sene son kez geldi. O günleri anlatırken, "Elektrik yoktu, doğal gaz yoktu, musluktan su akmazdı. Suyu kilisenin yanından pompalarla çekerdik. Balığa giderdik, uskumru tutardık. Taşınmak zorunda kalana kadar mutluyduk" ifadelerini kullandı.
